” Langzaam weggegleden uit het leven”. Deze zin is vaak aan te treffen in rouwannonces en in rouwadvertenties. Achter deze zin schuilt vaak een periode van geleidelijke terugtrekking uit het leven. Alles doet steeds minder mee, spieren en gewrichten. De wereld is steeds lastiger te volgen. Gesprekken gaan zich steeds verder beperken tot eindeloos herhalen over vroeger, hetgeen wat er zoveel jaar geleden speelde met de focus op een handvol gebeurtenissen.

De dood kan in deze een verlossing zijn of een logisch vervolg. Definitief loslaten van wat er allang niet meer was. De laatste adem. Hierbij past de zin: “Toch nog onverwacht”. Dit definitief loslaten zullen de nabestaanden samen moeten beleven. Met rust, liefde en respect en bij elkaar zijn. Een afscheid met muziek met grote betekenis, aandacht voor stilte waarin een ieder eigen gedachten kan laten gaan. Aandacht voor wat er was, wat er is en wat er straks weer zal zijn.

Na het vertrek van iemand die zo geleidelijk het leven verliet, komt er vaak weer ruimte voor herinneringen aan de tijd van bloei en kracht. Troostend en inspirerend. Verdrietig maar ook mooi, dat was er was en niet meer zal zijn.